W tym okresie państwo Asyryjskie doszło do największej potęgi stając się mocarstwem światowym. Sztuka miała za zadanie przedstawiać potęgę władcy, wzbudzając u pokonanych zarówno podziw i lęk. Każdy nowy władca pragnął uświetnić swoje panowanie wznoszeniem wspaniałych budowli, co doprowadziło do powstania tzw. cytadel, w których mieściły się budowle o charakterze oficjalnym jak pałace i świątynie. W nich to gromadziły się wspaniałe reliefy historyczne.
            Świątynie stały się wówczas o wiele mniej ważne, choć ich oczywiście nie brakowało. Często zresztą stanowiły część pałacu. Tak samo wizerunki bogów stały się rzadkością, podczas gdy pomniki królów były wszechobecne. Asyria zerwała wówczas z odwieczną tradycją Mezopotamii, która prawie nie znała innej sztuki jak religijna. Wojowniczość i zaborcza polityka wywarła tak ogromny wpływ na sztukę Asyrii, że na pierwsze miejsce wysunęła się tematyka wojenna oraz ideał człowieka obdarzonego siłą fizyczną, dobrego oficera i żołnierza.

Analiza na przykładzie wybranych typów naczyń cypryjskich

Świat tworzony przez starożytnego Greka nie znał dogmatu. Greckie mythoi nie stanowiły zwartej, kanonicznej formy. Człowiek starożytnej Grecji, wolny od tak pojętej prawdy, wypracował specyficzny język, sposób komunikowania się z otoczeniem, w którym granica pomiędzy sferą sacrum i profanum w pojęciu współczesnym nie istniała. Działając w tej rzeczywistości posługiwał się on ornamentem, jako rodzajem języka będącego niewątpliwie jednym z elementów symboliki religijnej jak i ogólnokulturowego kodu. W okresie archaicznym i klasycznym ornament był nasycony treścią scen mitologicznych, którym towarzyszył.

Jeszcze w marcu 2003 r. otwarto pierwszą część nowej głównej wystawy stałej
w Muzeum Archeologicznym w Krakowie pod tytułem „Pradzieje i Wczesne Średniowiecze Małopolski”. W czerwcu 2004 r. i w styczniu 2005 r. dołączono kolejne dwie ekspozycje. Komisarzem wystawy jest dr Jacek Rydzewski, autorami scenariusza: dr Anna Dagnan-Ginter i mgr Mirosław Zając, a scenografia powstała przy współpracy art. plastyka Małgorzaty Radnickiej i prof. Macieja Radnickiego.