Położenie geograficzne plemion bałtyjskich warunkowało wzajemne kontakty z  plemionami słowiańskimi, bądź  to wschodnimi, bądź  zachodnimi, a jeśli do tego dodamy  domniemane wspólne pochodzenie  obu tych ludów, to nie mogą dziwić analogie w ich kulturze materialnej. Ludy te leżące na „peryferiach” ówczesnej Europy, omijane przez wędrówki  Celtów, Germanów, poczęci Słowian wytworzyły swą specyficzną, szeroko pojmowaną kulturę, wyróżniającą ich spośród ludów średniowiecznej Europy. Uniwersalizm tej epoki, chrześcijaństwo krzewione na tych terenach przez Zakon Krzyżacki i jego restrykcyjna polityka wobec tych ludów, późniejsze stosunki z Rzeczpospolitą, zatarły tak wyraźne różnice kulturowe lub doprowadziły do zaniku części plemion. Lecz wczesne średniowiecze to jeszcze czas w którym możemy mówić  jednolitej kulturze materialnej Bałtów, na tyle by ją odróżniać od np. słowiańskie czy fińskiej.

Okres IX – XI w. był okresem istotnych przemian jakie zachodziły
w strukturze społeczeństw skandynawskich. Następowało kształtowanie się społeczno – politycznych układów integrujących określone społeczeństwa skandynawskie oraz formowanie się społeczeństw klasowych. Proces ten przebiegał niejednolicie, a u jego podstaw leżał rozwój gospodarczy  wiodący do stabilizacji osadnictwa związanego z uprawą roli i chowem zwierząt.   (Piekarczyk S. 1992, s 21-22)