Kult Asklepiosa należy do jednych z najciekawszych rozdziałów greckiej religii, a zarazem całego pogaństwa, gdyż rozpoczynając karierę jako lokalny heros, potrafił wybić się z czasem na jednego z głównych bogów greckich, przyćmiewając w późniejszych czasach nawet bóstwa olimpijskie. To jego sanktuaria prowadziły najdłużej działalność ze wszystkich świątyń panhelleńskich, gromadząc rzesze wiernych. Jego siła przyciągania była tak wielka, że w przeciwieństwie do tradycyjnych bogów greckich oparł się zwycięsko fali bóstw wschodnich, w czasach rzymskich stając się jednym z głównych konkurentów Chrystusa.

W społeczeństwach przedpiśmiennych i starożytnych funkcjonowały dwie postawy względem osoby zmarłego. Z jednej strony było to uczucie lęku i dążenie do jego izolacji, z drugiej chęć utrzymania z nim kontaktu i więzi: „Sądzi się, że zmarły bądź odszedł,w związku z tym przez szereg obrzędów zapobiega się jego powrotowi i zakłóceniu nowo osiągniętej równowagi pozostałej grupy, bądź też pozostaje i po śmierci, jakkolwiek niewidzialny, wysoce czczonym członkiem grupy.” [Wach 1961, s. 92]. Tak więc przebywający wśród żywych zmarli mogli im zarówno pomagać, jak i szkodzić. W tym ostatnim przypadku były to „upiory”, przed którymi należało się dodatkowo zabezpieczyć [Niewęgłowski 1985, s. 473].

Obrządek pogrzebowy, jako zbiór praktyk związanych ze śmiercią i ciałem zmarłego należy do uniwersalnych zachowań, właściwych wszystkim społecznościom ludzkim już od paleolitu. Wspólny mianownik stanowi fakt nieuchronność śmierci, a w jej wyniku konieczność pozbycia się zwłok, powodowana z jednej strony naturalnym lękiem i odrazą,a z drugiej troską o dalsze losy zmarłego, będącą wyrazem uczuć żywionych do niego za życia, a przede wszystkim przekonania, że śmierć biologiczna wcale nie jest końcem aktywności człowieka [Fischer 1921, s. 68; Gąssowski 1957, s. 23; Malinowski, 1958, s. 422; Niewęgłowski 1985, s. 470; Wach 1961, s. 92].

Jeszcze w marcu 2003 r. otwarto pierwszą część nowej głównej wystawy stałej
w Muzeum Archeologicznym w Krakowie pod tytułem „Pradzieje i Wczesne Średniowiecze Małopolski”. W czerwcu 2004 r. i w styczniu 2005 r. dołączono kolejne dwie ekspozycje. Komisarzem wystawy jest dr Jacek Rydzewski, autorami scenariusza: dr Anna Dagnan-Ginter i mgr Mirosław Zając, a scenografia powstała przy współpracy art. plastyka Małgorzaty Radnickiej i prof. Macieja Radnickiego.

Error, missing simpleboard config file!